Zo rond half negen vertrok de groep A-Eskwadraters met de metro richting het Polytechnic Institute of New York University, dat aan de oostelijke kant van East river, in Brooklyn ligt.

Het Polytechnic Institute of New York University (dat we hierna gewoon NYU-Poly zullen noemen, omdat dat wat sneller typt) is een school die zich voornamelijk specialiseert in natuurwetenschappelijke en technische studies. Ze zien zichzelf als ‘very cool geeks’ en hechten vooral waarde aan ‘i²e’: invention, innovation en entrepeneurship. Volgens velen was het te vergelijken met technische universiteiten in Nederland.

NYU-Poly bood naar onze mening een van de beter gevulde programma’s aan. Onder het genot van een door NYU-Poly aangeboden ontbijt konden we luisteren naar drie sprekers, Barbara Hall, JeanCarlo Bonilla en Heather Fomin, die korte praatjes hielden over onderwerpen als NYU-Poly en ‘Microsoft Chrome’.

Daarna kwam een praatje van Kurt Becker, die het belang van communiceren met verschillende mensen onderstreepte en uitlegde wat de sterke punten van NYU-Poly waren. De laatste spreker voor de middagpauze was Erich Kunhardt, die gretig gebruikmaakte van zijn tekenbord om de verschillende financiële, sociale en intellectuele vormen van ROI’s (return-on-investments) uiteen te zetten voor het volgen van een universitaire studie. Dit waren volgens hem de 3 factoren waarmee het mogelijk was om een universiteit te vinden die aansluit bij je wensen.

In de middagpauze werd ons wederom dermate veel en goed eten aangeboden, dat we kunnen zeggen dat voer ook een van de specialiteiten van NYU-Poly is. Een stuk of tien verschillen broodjes, salades, verse koekjes, goed geregeld.

Na de middagpauze kregen we een opsomming van de elementen van het Computer Science programma. Het was helaas niet meer dan dat, dus langzaamaan begonnen wat mensen in slaap te vallen.

Gelukkig mochten we na dit praatje een stukje lopen. We gingen naar een Computer Science laboratorium waar we drie korte presentaties van medewerkers en studenten kregen. Er werd gepresenteerd hoe het laboratorium virtuele machines gebruikte om hack aanvallen te simuleren. Dit was goed uitgelegd, maar het zag er wel uit als abracadabra. Toen een klassieke hacknerd nog wat code liet zien om een ‘buffer-overflow’ te creëren moesten de meesten toch wel afhaken. Als afsluiting van deze presentaties kregen we nog een uitleg over hardware trust issues. Dit houdt in dat een fabrikant de leverancier moet kunnen vertrouwen, want hij zou bijvoorbeeld een mechanische in kunnen bouwen dat wachtwoorden op een laptop achterhaald. Het is dus verstandig om er bij stil te staan wat je allemaal doet met je hardware.

En toen kwam het academisch hoogtepunt van de dag: we kregen de opdracht om van hout, tape en nylon een zo sterk en licht mogelijke brug te maken. We waren niet vies van een wedstrijdje, dus gingen in groepjes van 2 of 3 man/vrouw bouwen. Er kwamen prachtige creaties uit, waarvan sommige zowaar nog erg sterk waren. Wie nou de winnaar was, was niet helemaal duidelijk, omdat de testen in verschillende kamers werden uitgevoerd.

Top of the Rock

Het hoogtepunt van de dag was toch wel de Top of the Rock, een heel saai observatiedek op het dak van een net zo saai gebouw. Het uitzicht was echter spectaculair. Voor we het gebouw binnen gingen wilden we nog een groepsfoto maken voor een standbeeld van Atlas. Met een groep van 40 mensen pas je er helaas niet voor, dus moest de helft er maar op klimmen. Dit vond oom agent echter niet goed en we kregen al gauw een ‘Come down, come down!’ te horen. Uiteindelijk hebben we toch maar voor een grondfoto gekozen.

We kwamen op de top van het Rockefeller Centre aan toen het net begon te schemeren en zagen heel New York de donkere avond in gaan. Het uitzicht valt het beste te omschrijven als een typische IKEA-poster of desktop-achtergrond, het is ongelofelijk mooi. We kunnen hier proberen op te noemen wat we allemaal zagen, maar waarschijnlijk zeggen de foto’s wat meer.

Na enkele uurtjes waren we het uitzicht nog niet zat, maar begon het toch koud te worden op de 69e verdieping. We zijn toen nog even wezen souvenir-shoppen, om vervolgens naar het hostel te gaan. Hier was iedereen in een zeer gezellig humeur, dus het zou nog een lange nacht worden…

De ochtend daarna was daar het bewijs van, maar het is aan onze opvolgers om daarover te schrijven!

Chun, Remco & Timo

Ondanks dat sommige commissieleden de reisblues hebben omdat de reis bijna is afgelopen, konden wij  vannacht al vol trots bovenop Rockefeller Center staan en terug kijken op een tot nu toe geslaagde reis.

De reisquotes zijn zich ook al aan het opstapelen, hier volgt een selectie:

Rob: “Misschien moeten we de machinist… nee de piloot… nee de,,, hoe heet zo’n ding op een schip.?”

Michelle tegen Peter terwijl zijn tafel onder het gesmolten ijs ligt: “Ja ik wilde al zeggen dat er een gat in je ijsje zat maar ik dacht ik wacht even.”

Rick: “Ik faal”
Peter: “Dat zeiden we 5 minuten geleden ook al”

Niet alleen de verbale dingen zijn af en toe hilarisch. Ook sommige acties kunnen niet weggelaten worden uit deze blog. Zo is Cindy ons dagelijks vermaak als ze op haar bed moet klimmen. (het zijn stapelbedden en ze slaapt boven). Zelfs het afdalen lijkt bij haar af en toe wat moeizaam te gaan. Ook Peter had wat moeilijkheden om met zijn slaperige kop zijn bed uit te springen. Hij vond het namelijk nodig om de kast mee te trekken zodat deze bijna op het hoofd van Rob terecht kwam. Een ander punt is de wekker van Ines, iedereen wordt namelijk wakker van de herrie, behalve Ines zelf. Gelukkig biedt Peter zijn wekker een uitkomst, want het geluid van kuikens maakt toch iedereen vrolijk .

Omdat ook wij er morgen weer vroeg uit moeten op de deelnemers te briefen sluiten we de blog af met een mooie foto .

De reiscommissie op Rockefeller Center

Wij hebben het bijzonder geluk gehad om deze dag in Amerkia te vieren! Toen we vanochtend om half zeven opstonden drong dit al meteen tot ons door en we besloten dan ook om π de rest van de dag centraal te stellen. In het bijzonder is dit natuurlijk een goed excuus om de hele dag taart te eten, maar het begon al bij het ontbijt met ronde kaasbroodjes. Net als de rest van het ontbijt kwam dit wederom weer van de Braziliaanse bakker.

Nadat iedereen gegeten had, was het tijd om naar onze eerste universiteit van deze reis te gaan, Massachusetts Institute of Technology (M.I.T.). We moesten bij de bushalte echter wel net iets te lang wachten op de bus, en de bus zat best wel vol, dus we hebben de bus-elf-en-twaalfcultuur naar de VS gebracht. We moesten we zelfs via twee verschillende routes omdat niet iedereen in de eerste bus paste.

Bij M.I.T. werden we begroet door een stoepkrijttekening die iedereen opriep om naar de lokale π-dagviering te komen. Maar, genoeg over π. We kregen eerst een rondleiding over de (bijna) gehele campus van het M.I.T. Tijdens deze rondleiding hebben we veel gebouwen gezien van zowel het academische gedeelte als het slaapenwoongedeelte voor de studenten. Verder zijn we nu natuurlijk helemaal op de hoogte van de tradities en gebruiken van de studenten. Zo weten we nu de beste M.I.T.-hacks: een doordachte grap van technische hoogstandjes en intelligente trucs. En uiteraard weten we nu van het bestaan van de beste SI-eenheid, namelijk de Smoot.

Na de rondleiding had iedereen de gelegenheid om te eten, alvorens we werden ingedeeld per studie, die elk hun eigenprogramma volgde. Zo hadden de informaticastudenten een college over netwerken, een vak wat hier aan derdejaars gegeven wordt, maar wat bij ons thuis gewoon een eerstejaars vak is. Ook hadden ze nog een tijdje een gesprek gehad met prof. Frans Kaashoek, die toevallig uit Nederland kwam, en gesproken met een Nederlandse student. Informatiekunde kreeg les van een heel oude vrouw. Ze hadden een werkcollege over perceptie waarbij ze wat cognitieve tests gedaan hadden. Verder hebben ze nog een tijdje over de campus rondgelopen. Natuurkunde ging als eerste naar het Laser Institute for Gravitational-wave Observation (LIGO), een apparaat om gravitationele golven te ontdekken. Daar een rondleiding door het laboratorium gehad te hebben, kregen ze een college over golven en trillingen, dat werd gegeven door een Nederlander en waar gitaar gespeeld werd. Voor wiskunde was een college econometrie geregeld, waar niemand iets van snapte. Dit door een gebrek aan stellingen en definities.

‘s Avonds ging iedereen in groepjes door Cambridge struinen om nog wat lokale dingen te verkennen en om gezellig ergens te eten. Voor de natuurkundigen en een paar gelukkige ingelootte deelnemers uit andere richtingen was er ‘s avonds de gelegenheid om naar een sterrenwacht te gaan. Alas, het was bewolkt dus dat ging niet door. Dus ging iedereen nog even ergens wat drinken, de meesten in een locale Ierse pub, de Common Ground.

Pepijn & Julian