Natuurkunde

Natuurkunde moest heel vroeg opstaan, namelijk om 5 voor half zeven voor het hostel staan. We gingen namelijk naar Brookhaven National Laboratory (BNL), ergens in het midden van Long Island, en dat deden we met de auto omdat er geen goede ov verbinding is. Tot onze verbazing en verwondering kregen we een gigantische rode SUV, die Hugo met plezier bestuurde. De andere helft van de groep zat in een kleine Nissan, bestuurd door Rob. Na een avontuurlijke route kris kras door New York en een iets minder interessante route over Long Island, waar sommigen nog wat bijgeslapen hebben, kwamen we aan bij een legerbasis. BNL is namelijk gebouwd op een voormalige legerbasis en dat was nog wel te zien. We moesten eerst langs een politiepost voordat we het terrein op konden. Daar aangekomen kregen we een introductiepraatje over wat ze daar allemaal doen, in een mooi zaaltje met chille directeurstoelen en gouden tafels. Ook moesten we een contractje ondertekenen voor de beveiliging. Daarna werden we door twee mensen over het terrein begeleid, door een grappig mannetje met een geel hesje en een wat oudere, bebaarde fysicus. Ten eerste gingen we naar het net nieuwe Nanomaterials lab, waar we een hoeveelheid dure microscopen te zien kregen en werd verteld dat het ook verhuurd werd aan bedrijven die daar gebruik konden maken van de faciliteiten. Daarna gingen we naar de overkant waar de NSLS I was. Dit is een Synchrotron Light Source, waar men met versnelde elektronen elektromagnetische straling (licht) produceert en dat gebruikt voor het onderzoeken van materialen: van eiwitten tot heup protheses en computer chips.  We kwamen daar eerst aan in een soort mini lobby. Waar men uit kon kijken op de kleinste elektronenversneller ring, waar ook de experimenten om heen stonden. Daar stond ook een bordje met “Don’t feed the scientists”. Toen kwam er iemand van de U.S. Department of Commerce die hier samenwerkte met de U.S. Department of Energy. Hij vertelde wat over de organisatie en de bouw van de daarnaast gelegen nieuwe NSLS II, wat een zelfde soort instrument is wat 10.000 keer de intensiteit van de vorige zal produceren. Daarna gingen we de kleine ring bekijken en legde daar het een en ander uit over de experimenten. Tussen al de indrukwekkende instrumenten waren knuffels van Pino en Elmo gestopt. Hierna konden we lunchen, waar we naar toe gingen met de auto en duidelijk werd dat iedereen daar op het terrein met de auto ging lunchen in de cafetaria op het terrein. Het aanbod was uitgebreid en we hebben daar ook goed gebruik van gemaakt. Na de lunch gingen we naar STAR, een van de 4 detectoren van de RHIC (Relativistic Heavy Ion Collider),  een deeltjesversneller zoals in CERN, maar dan iets kleiner. In de detector botsen de twee deeltjesbundels en word gemeten wat er uit de botsing komt. Helaas was er tijdens ons bezoek een experiment aan de gang, waardoor we de detector zelf niet te zien kregen. Deze was vanwege de straling die daarbij vrijkomt afgeschermd met een dikke muur. Wel konden we aan de muur zien hoe groot de detector zelf was, wat best indrukwekkend was aangezien hij meer dan 10 meter breed en hoog is. Bij die muur kregen we wat uitleg over de experimenten van een natuurkundige die er al meer dan 20 jaar werkte, maar helaas was dit niet zo goed te verstaan omdat er nogal veel lawaai was door het experiment. Daarna mochten we even in de controlekamer van de detector rondkijken. Er was niet heel veel te zien, alleen veel computers, maar het was wel vet dat we er zomaar in mochten. Na dit reden we naar een obscuur gebouwtje waar men allerlei natuurkundig onderzoek deden. We bekeken eerst een 15 jaar oude grote elektronenmicroscoop, waar men liet zien wat men daarmee kon. Toen lieten ze wat hoog temperatuur supergeleidende materialen zien, die er uit zagen als simpele metalen plaatjes. Ze zijn dan ook eigenlijk alleen interessant bij zeer koude temperaturen. Daarna gingen we naar een ander experiment. De Molecular Beam Epitaxy, wat uitgelegd werd door een moeilijk verstaanbare, met zwaar Aziatisch accent pratende fysicus, waardoor het niet echt duidelijk werd wat het was, maar vermoeidheid door voorgaande dagen had ook enig effect op  het concentratievermogen. Hierbij was het programma bij Brookhaven afgelopen en gingen we weer op weg naar New York. Onderweg (zowel de heen als de terugweg) konden we handig gebruikmaken van de carpool lane, waar in de drukke spits niemand op reed (Amerikanen rijden blijkbaar allemaal alleen). Na een interessante kijk op de buitenwijken van New York (met name Queens) kwamen we weer bij het verhuurbedrijf aan en konden we weer naar het hostel.

Wiskunde

Wiskunde kon iets langer uitslapen en is naar de City University of New York gegaan. Daar kregen ze eerst een saai praatje van twee studenten en een rondleiding door een gebouw waar elke verdieping precies hetzelfde eruitzag. Daarna konden ze een college over algebraïsche topologie bijwonen, maar het was vrij lastig en veel mensen hadden de voorkennis niet, dus de meesten zijn na de eerste helft weggegaan. Deze groep is tijdens de tweede helft nog met die 2 studenten naar een hangplek gegaan waar ze heel veel blackboards en whiteboards hadden. Daar hebben ze nog een wiskundig probleem bedacht en samen met de studenten opgelost. Dat was het einde van het programma, maar ze hebben eerst nog met z’n allen de New York public library bezocht, de grootste bibliotheek van Amerika. Hierna is iedereen in groepjes hun eigen weg gegaan.

Informatica en Informatiekunde

De informatici en informatiekundigen begonnen hun dag op Colombia University, op loopafstand van het hostel en kregen daar een kijkje in het Graphics and Userinterface lab. Waar men demonstraties kreeg van augmented reality. Een voorbeeld is dat men met een 3d bril op een balletje kon projecteren op een plaat die men vast had en die reageert op hoe je de plaat vasthoudt.  Wat over het algemeen men erg gaaf vond. Hierna hadden ze vrij van 12 tot 15 uur. Sommigen gingen naar het Museum of Modern Art, anderen lunchen en naar het hostel. Daarna had men afgesproken op bij NYU (New York University) in het zuiden van Manhattan. Dit programma was door Ad (een van de meegaande leraren) geregeld. Hier ging men naar een lab waar men aan motion capture en gezichtherkenning werkt.  De demonstratie van de gezichtsherkenning ging een beetje stroef. De gezichtherkenning werkte niet helemaal vlekkeloos. Maar men vond het zeker interessant. Hierna was het programma afgelopen en ging men weer naar het hostel.

’s Avonds kwamen we weer met zijn allen bij elkaar om ons laatste avondmaal op kosten van de commissie te nuttigen in een Ierse pub niet ver van het hostel. De commissie is uitvoerig bedankt voor de goede organisatie van de reis. We hadden de afgelopen dagen voor elk commissielid 8 ansichtkaarten beschreven door 4 mensen per kaart waarin we ze bedankten. Ook kregen ze nog een koffiebeker als cadeautje. Ook de ehbo’ers en docenten werden nog bedankt. Na het eten bleven veel mensen nog een beetje hangen en langzaam ging iedereen naar het hostel.  We zijn niet met zijn allen uitgegaan omdat dit lastig is met mensen die nog geen  21 zijn, wel is er nog een feestje gehouden in de keuken van het hostel. Een aantal mensen hadden vodka en smirnoff ice gekocht en toen iedereen aardig wat op had is er nog Wannabe van de Spice Girls gezongen, wat iedereen nog verbazingwekkend goed kende.

Daarna was het tijd voor de laatste nacht in het hostel, schijnbaar met veel gesnurk.

Maarten en Aron

Na een telronde en een briefing zet het gezelschap zich in beweging richting de T-line om ook die nog een laatste maal te gebruiken. Op de trein worden er nog meningen uitgewisseld met een gehandicapte man en zijn zeer intelligente vrouw (Ja, ze was echt intelligent, no joke). Hij weet ons te vertellen dat MacDonalds goed is voor ontbijt, Burger King voor lunch, en vervolgens een lekker steakhouse voor avondeten. Het houdt hem al jaren gezond! Fast-food is dus zo slecht nog niet…

Na aankomst op de busterminal van Boston begeven we ons richting de Lucky Star bus die ons van Boston naar New York gaat brengen. De busrit zelf verloopt relaxed. Bij instappen is men nog redelijk actief, maar na het instappen valt het grootste gedeelte van het reisgezelschap snel in slaap. Halverwege maakt de bus nog een korte stop bij de Burger King om vervolgens al snel de buitenwijken van de Big Apple binnen te rijden. Na korte tijd stopt de bus, en met een mooie achterwaartse file parkeer beweging komen we aan in New York, Chinatown, waar Cindy en Ines ons op staan te wachten.

Na een korte metro rit komen we aan bij het Hostel in de beruchte wijk Harlem. Het duurt niet lang voordat A-Eskwadraat zich hier heeft gesetteld, en al snel hebben we veel bekijks van de lokale bevolking. Omdat het hostel nog niet klaar is voor onze aankomst maken we een korte tour richting de belangrijke plaatsen rondom het hostel, om vervolgens met z’n allen de kamers te betreden en in te richten.

Het uiteindelijke doel van de dag is om aanwezig te zijn bij de wereld beroemde St. Patrick’s Day Parade die (als zijnde ’s werelds grootste) ieder jaar in New York wordt gehouden. Een korte metro rit en hike te voet verder komen we daar dan ook aan. De parade zelf is een muzikaal spektakel waar veel bij wordt gedanst en gefeest.  Iedereen vermaakte zich prima bij de parade en kon genieten van ouderwets Iers feest. Na de parade is men vrij om te gaan en staan waar men wil.

Een selecte groep onder leiding van niemand minder dan Huub en Ad besluit richting Times Square te lopen om daar koffie te gaan halen. Dit loopt al snel uit in stoppen bij alle bijzonder dingen die worden gezien onderweg (zoals de M&M store). Eenmaal aangekomen op Times Square worden de nodige kiekjes geschoten en plaatjes vastgelegd. De volgende stap is eten, gezien dat het inmiddels al rond 7 uur is. Na een (te) lange wandeling langs verschillende blokken wolkenkrabbers wordt besloten om de metro te nemen richting Chinatown, om daar van de lokale Chinese cuisine gebruik te maken. Dit blijkt een goede zet te zijn. Na wat rondvragen door Ron en Roy komen we uit bij een vrij apart uitziende toko. Gelukkig blijkt het eten wel erg goed te zijn en vertrekken we na een lekkere Chinese maaltijd weer richting het hostel om de spullen te droppen en wederom terug te gaan om St. Patrick’s Day nog eens te vieren.

De metro ’s avonds richting downtown is een stuk minder gezellig als de metro richting downtown overdag. Gelukkig komen we zonder al te veel problemen aan daar waar St. Patrick’s Day gevierd wordt. Het is echter nog een vrij groot probleem geweest om een goede bar/club te vinden om de sfeer te proeven. Uiteindelijk is het wel gelukt en komen we uit bij een leuk tentje, een club met twee verdiepingen. Na enkele drankjes en wat encounters met de lokale dronken Ieren (wat nog lastig was door de harde herrie), en het aanschouwen van een stel zoenende dames, vertrekken we voldaan richting het Hostel. De metro die we nemen is metro D, waardoor we nog een tijdje moeten lopen. Harlem zelf valt op zich wel mee in het donker, zolang er maar normaal wordt gedaan tegen de lokale hangnegers. Vriendelijk knikken en niets zeggen en je komt een heel eind! Daar eenmaal aangekomen wordt snel het piepende stapelbed opgezocht om in slaap te vallen en voor te bereiden op weer een nieuwe dag in Amerika.

Ron & Jasper

Michelle: “Dat is niet aardig”
Hugo: “OOF”
Casper,Rick,Peter: “Waaaah”
Rob schoot overeind in bed.

Op de busreis zijn we een hoop en sneeuw en regen tegengekomen maar eenmaal in New York konden we onze zonnebril weer uit de tas halen . Echt bijzonder is deze stad niet als je door de buitenwijken rijdt: “Het is net Kanaleneiland in het groot!”, aldus Cindy.

New York is een stad met uitdagingen, de eerste uitdaging was om de bagage door de metropoortjes te krijgen.  Je kunt de koffers namelijk niet achter je aan slepen want de poortjes zijn te smal. De volgende uitdaging was het gemis van roltrappen. Hierdoor moesten we een aantal keer onze zware koffer de trap op sjouwen. Het hostel was al snel gevonden en eenmaal onze spullen gedropt te hebben zijn we op weg gegaan naar Downtown om vanalles na te lopen, reserveringen te checken en missies uit te voeren.

Een van de grootste missies deze dag was de missie Metropas. Van half 12 (aankomst) tot 19:00 zijn wij bezig geweest om de passen uit de automaten te toveren. Dit kon namelijk maar per 1 kaartje, wij wilden er 40. Daarnaast moest je zo gepast mogelijk betalen omdat je maar een beperkt bedrag retour kon krijgen. Even geld wisselen bij de “aardige” metroman of –vrouw was een korte droom, daar doen ze namelijk niet echt aan. Met dank aan onze McDonald held en zijn baas hebben we deze missie toch nog binnen 7,5 uur kunnen volbrengen.

Wat we verder hebben gedaan? Buskaarten gekocht, het meisje van het hostel met vragen bestookt, ontbijt voor half 9 geregeld, de omgeving rond het hostel verkend, de plaatselijke supermarkten leeggekocht, NYU bezocht, Courant Institute gelocaliseerd, 2 limousines geprobeerd te regelen bij Hertz (helaas niet gelukt, toch maar die personenauto’s), kennis gemaakt met Elmo en 3 duitsers, contact gehouden met “ons” thuisfront, de aankomsthalte van Lucky Star bezocht en daarmee meteen de weg gevonden in China Town. En als allerlaatste hebben we uitgezocht wat New York nou toch zo bijzonder maakt, we schrijven dit stukje dan ook terwijl we op Times Square zitten. Laat de deelnemers maar komen!!

Kusjes, knuffels en likjes (sorry Peter, helaas zonder stroop)

Cindy en Ines,
Expeditie New York

Maar goed, tijd voor het eerste ontbijt. Om kwart over 9 konden we in de kamer van de reiscommissie ons ontbijt halen. We waren erg benieuwd wat we zouden krijgen, want veel anders dan een donut of een muffin kon het volgens ons toch niet echt zijn, gegeven het aantal donutzaken per straat. We werden echter blij verrast toen bleek dat er verse broodjes en normaal beleg (lees ham en kaas) waren geregeld. Dit allen gehaald bij een Braziliaanse bakker in de buurt van het hostel, met wie de (voor alle betrokken partijen)  gunstige deal gesloten is  dat hij ook de rest van de week ons ontbijt levert.

Na het ontbijt was het meteen vertrekken met de metro naar onze eerste officiële bezichtiging in Amerika. Dit was het Bunker Hill Monument, een soort obelisk ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de slag om Bunker Hill (1775). Hier aangekomen werd er eerst even door iedereen gezongen voor Pepijn die vandaag de respectabele leeftijd van 20 jaar heeft bereikt. Gefeliciteerd dus! De reiscommissie beweerde een kadootje gekocht te hebben, maar was die ‘vergeten’ mee te nemen. Gelukkig bood een gratis verkregen welkomsttaart van onze Braziliaanse vriend uitkomst.  Deze taart zou, zo beweerde de commissie, speciaal voor Pepijn besteld zijn, al deed de tekst “welcome to America” op de taart iets anders vermoeden. Na het taart eten kregen we de kans om de obelisk te beklimmen en te genieten van het uitzicht over Boston. Het traplopen leverde naderhand echter veel geklaag over opkomende krampen en trillende knieen op. 294 treden is immers ook een hele prestatie voor de gemiddelde beta-student.

Na dit eerste monument zijn we te voet verdergegaan over het zogenaamde ‘Freedom Trail’. Dit is letterlijk een rode lijn door heel Boston langs allemaal historisch relevante plekken. We kwamen ondermeer langs het schip de U.S.S. Constitution, het oudste oorlogschip van de marine (1797). Na nog een stuk gezamenlijk gelopen te hebben, kregen we de mogelijkheid om ons eigen plan te trekken. Voor ons betekende dit dat we samen met Pepijn, Nick, Merle, Cindy, Judith, Iris en Roy het centrum van Boston zijn gaan verkennen om een beetje de sfeer van de stad te proeven.

Natuurlijk moesten de dames, tot grote ontsteltenis van de heren, bij de eerste de beste grote kledingzaak (in dit geval de h&m) naar binnen. Het waren echter de dames die uiteindelijk de heren naar buiten moesten slepen. De toon was gezet, het werd dus winkelen.

Na veel geslenter sloeg de hongerklop toe en werd het dus tijd voor een welverdiende versnapering.

De eerste hot dog in Amerika is dan nu ook een wapenfeit. Om de bijbehorende dorst te lessen zijn we in een Irish pub gaan zitten. Deze pub was al geheel versiert in de sfeer van St. Patricks Day (een aankomende feestdag die we uitgebreid gaan vieren in New York). Het was hier dan ook erg gezellig en we zijn hier dan ook gebleven voor het avondeten.

Na het eten zijn we weer richting het hostel vertrokken, een voet- en metroreis van ongeveer een uur. Het was ongeveer 21.00 uur toen we daar weer aankwamen. Hoewel er eerder op de dag nog ambitieuze plannen waren om ’s avonds nog wat te gaan drinken in een kroeg, bleek dit op dit moment iets te veel van het goede te zijn. Een combinatie van weinig slaap, ander ritme, veel lopen en het vooruitzicht van een aankomende korte nacht (zomertijd gaat in en de wekker gaat om 7.30) heeft ons doen besluiten dat het beter was het hostel niet meer te verlaten. We hadden  dan ook lekker de tijd om dit verslag te typen. De eerste volle dag in Boston is voorbij, straks oogjes dicht en snaveltjes toe. Op naar dag 3!

 Kusjes en knuffels,

 Maaike & Rob S.

Liefs!