Afsluitend feestje

De laatste avond in Amerika was nog een wilde. Omdat ná middernacht onze metrokaart niet meer geldig was, was (bijna?) iedereen vóór die tijd naar het hostel teruggekeerd. Stipt om 12 uur schalde “Er is er één jarig” door de common area van het hostel, ter gelegenheid van de verjaardag van Maaike.  Daarna vloeide er nog een hoop bier, wodka en zoete alcoholica. De muziek stond hard, zodat de nachtwaker van het hostel volkomen terecht kwam klagen,  al had dit nauwelijks effect. Ondertussen werd in de bovenste kamer gebackupt. Rond twee uur lag iedereen toch weer in bed, want er kwam een lange dag aan.

Opstaan en inpakken

Na een wilde laatste avond was het dan echt tijd om in te pakken. Er hoefde pas om kwart voor twaalf te worden verzameld, maar wel met ingepakte bagage, dus iedereen zocht zijn eigen tijd om op te staan, te douchen en/of te ontbijten. Velen gingen nog even op stap: hardlopen of wandelen in Central Park of nog even shoppen in Harlem, anderen sliepen nog even uit.

De meeste reisdeelnemers hadden meer bagage dan op de heenweg: er was lustig souvenirs geshopt, vooral I♥NY-spulletjes waren erg populair. Toch lukte het iedereen de koffer weer dicht te krijgen, al werden er nog wel wat spullen uitgewisseld die verkeerde dimensies hadden (te lang, te breed, etcetera).

Ook kwam er deze morgen een “By The Way…” uit, synchroon in Utrecht en New York, welke hier te vinden is. De “By The Way…” is normaal het introblaadje, maar kwam ook uit tijdens het Lustrum en nu eenmalig tijdens de reis, mede vanwege de verjaardag van één der redactieleden.

Van het hostel naar het vliegtuig

Iets voor twaalven stond iedereen buiten voor het hostel, bepakt en bezakt. We moesten eerst nog van 113^th Street naar 125^th Street lopen, omdat daar een rechtstreekse expressmetro A vertrok. Zo liepen we en passant nog langs het legendarische Apollo Theater, waar grote namen als Duke Ellington en Charlie Parker werden gevestigd, maar daar hadden weinigen nog oog voor. Hoewel er vandaag toch kon worden uitgeslapen waren velen toch ook wel op na twee weken studiereis.

De metro reed in bijna een uur vrijwel de volledige lengte van Manhattan en de breedte van Brooklyn af naar Howard Beach JFK Airport. Van daar namen we de airtrain naar Terminal 4. Het inchecken ging makkelijk en redelijk snel: hoewel JFK Airport één van de grootste op de wereld is, liggen de terminals een stukje uit elkaar en was het makkelijk te vinden vanaf de airtrainhalte. Alle koffers werden goedgekeurd, iedereen had zijn of haar paspoort nog en ook onze handbagage leidde niet tot problemen.

Vlak achter de laatste controle lag onze terminal B24. We hadden nog drie uur, en in die tijd werden véééél te dure broodjes en pizza’s gekocht, spelletjes gespeeld, gepraat, uitgerust en dagverslagen geschreven. De uitslag van de Lower Manhattan Game werd nog bekend gemaakt: het team genaamd Zitchflag mocht met de eer strijken en de leden kregen elk een pen.

Toen we eindelijk het vliegtuig in mochten, was het al bijna donker. Dafne mocht in eerste instantie niet het vliegtuig in, omdat ze er volgens de gegevens al in zou zitten: er bleken twee boardingkaarten te zijn verwisseld, maar gelukkig werd dat snel rechtgezet.

Vlucht

Tussen vertrek van de gate tot het opstijgen zat veel tijd, doordat we moesten wachten op het vrijkomen van de gewenste baan. Toen het eindelijk zover was konden we nog een laatste keer uitkijken over New York, dat was veranderd in een zee van lichtjes.

Ons vliegtuig was er één van KLM, dus de stewardessen en de piloot spraken gewoon Nederlands. Heerlijk. Ook waren er Nederlandse kranten, en in het entertainmentpakket horende bij de schermpjes voor ons zat onder andere een aflevering van How I Met Your Mother, een tv-serie die zeer populair was tijdens de reis en zich afspeelt in New York. Velen gingen nog slapen of deden daar een poging toe.

Aankomst

Na een vlucht van 8 uur plus 5 uur tijdverschil landden we op Schiphol. Daar werden we opgewacht door een heus welkomstcomité van achterblijvers, en voor sommigen vriendjes en vriendinnetjes. Er gingen nog wat mensen koffie drinken, maar uiteindelijk moesten we allemaal naar huis, met vele fijne herinneringen en een vervelende jetlag.

Maarten van Duren en Sjoerd Boersma

Liedje van de dag

Op de wijs van “(Theme from) New York, New York” van Liza Minelli, doch vooral bekend van Frank Sinatra:

Quick put on your shoes

We’re leaving today

We used to be a part of it

New York, New York

With our souvenirs

And good memories

We’ll fly to Amsterdam

New York, New York

One week we woke up in the city

That never sleeps

And felt like king on the hill

Just for one week

Zo rond half negen vertrok de groep A-Eskwadraters met de metro richting het Polytechnic Institute of New York University, dat aan de oostelijke kant van East river, in Brooklyn ligt.

Het Polytechnic Institute of New York University (dat we hierna gewoon NYU-Poly zullen noemen, omdat dat wat sneller typt) is een school die zich voornamelijk specialiseert in natuurwetenschappelijke en technische studies. Ze zien zichzelf als ‘very cool geeks’ en hechten vooral waarde aan ‘i²e’: invention, innovation en entrepeneurship. Volgens velen was het te vergelijken met technische universiteiten in Nederland.

NYU-Poly bood naar onze mening een van de beter gevulde programma’s aan. Onder het genot van een door NYU-Poly aangeboden ontbijt konden we luisteren naar drie sprekers, Barbara Hall, JeanCarlo Bonilla en Heather Fomin, die korte praatjes hielden over onderwerpen als NYU-Poly en ‘Microsoft Chrome’.

Daarna kwam een praatje van Kurt Becker, die het belang van communiceren met verschillende mensen onderstreepte en uitlegde wat de sterke punten van NYU-Poly waren. De laatste spreker voor de middagpauze was Erich Kunhardt, die gretig gebruikmaakte van zijn tekenbord om de verschillende financiële, sociale en intellectuele vormen van ROI’s (return-on-investments) uiteen te zetten voor het volgen van een universitaire studie. Dit waren volgens hem de 3 factoren waarmee het mogelijk was om een universiteit te vinden die aansluit bij je wensen.

In de middagpauze werd ons wederom dermate veel en goed eten aangeboden, dat we kunnen zeggen dat voer ook een van de specialiteiten van NYU-Poly is. Een stuk of tien verschillen broodjes, salades, verse koekjes, goed geregeld.

Na de middagpauze kregen we een opsomming van de elementen van het Computer Science programma. Het was helaas niet meer dan dat, dus langzaamaan begonnen wat mensen in slaap te vallen.

Gelukkig mochten we na dit praatje een stukje lopen. We gingen naar een Computer Science laboratorium waar we drie korte presentaties van medewerkers en studenten kregen. Er werd gepresenteerd hoe het laboratorium virtuele machines gebruikte om hack aanvallen te simuleren. Dit was goed uitgelegd, maar het zag er wel uit als abracadabra. Toen een klassieke hacknerd nog wat code liet zien om een ‘buffer-overflow’ te creëren moesten de meesten toch wel afhaken. Als afsluiting van deze presentaties kregen we nog een uitleg over hardware trust issues. Dit houdt in dat een fabrikant de leverancier moet kunnen vertrouwen, want hij zou bijvoorbeeld een mechanische in kunnen bouwen dat wachtwoorden op een laptop achterhaald. Het is dus verstandig om er bij stil te staan wat je allemaal doet met je hardware.

En toen kwam het academisch hoogtepunt van de dag: we kregen de opdracht om van hout, tape en nylon een zo sterk en licht mogelijke brug te maken. We waren niet vies van een wedstrijdje, dus gingen in groepjes van 2 of 3 man/vrouw bouwen. Er kwamen prachtige creaties uit, waarvan sommige zowaar nog erg sterk waren. Wie nou de winnaar was, was niet helemaal duidelijk, omdat de testen in verschillende kamers werden uitgevoerd.

Top of the Rock

Het hoogtepunt van de dag was toch wel de Top of the Rock, een heel saai observatiedek op het dak van een net zo saai gebouw. Het uitzicht was echter spectaculair. Voor we het gebouw binnen gingen wilden we nog een groepsfoto maken voor een standbeeld van Atlas. Met een groep van 40 mensen pas je er helaas niet voor, dus moest de helft er maar op klimmen. Dit vond oom agent echter niet goed en we kregen al gauw een ‘Come down, come down!’ te horen. Uiteindelijk hebben we toch maar voor een grondfoto gekozen.

We kwamen op de top van het Rockefeller Centre aan toen het net begon te schemeren en zagen heel New York de donkere avond in gaan. Het uitzicht valt het beste te omschrijven als een typische IKEA-poster of desktop-achtergrond, het is ongelofelijk mooi. We kunnen hier proberen op te noemen wat we allemaal zagen, maar waarschijnlijk zeggen de foto’s wat meer.

Na enkele uurtjes waren we het uitzicht nog niet zat, maar begon het toch koud te worden op de 69e verdieping. We zijn toen nog even wezen souvenir-shoppen, om vervolgens naar het hostel te gaan. Hier was iedereen in een zeer gezellig humeur, dus het zou nog een lange nacht worden…

De ochtend daarna was daar het bewijs van, maar het is aan onze opvolgers om daarover te schrijven!

Chun, Remco & Timo

Daar verzamelden we om downtown te gaan, naar Lower Manhattan. Want hier speelden wij The Game. We moesten groepjes van 4/5/6 maken en kregen daarbij de opdracht alle belangrijke plaatsen van Manhattan te ontdekken. We kregen foto’s en moesten op dezelfde plek een zo orgineel mogelijke foto maken. Daarmee konden we punten verdienen. Woensdag wordt de uitslag bekent gemaakt! Meer punten konden verdient worden met het plaatsen van attributen op de foto. Zoals een Big Mac of een amerikaanse vlag.

Wij belandde in een groepje met Rob S., Iris en Maaike. We gingen eerst een route uitstippelen, om de kortste weg te bewandelen. Aangezien onze voeten het al heel zwaar hadden. We besloten eerst naar Ground Zero te gaan, daarna naar Wall Street. We moesten ook nog lang de tkts voor Broadway tickets!!!! Waar wel heel blij vanaf kwamen, want samen met Maaike hadden we tickets gescoord voor Cicagoooooooo! Jaja, wordt maar jaloers!

Al stuiterend vervolgden we onze weg naar de Brooklyn Bridge, waar we bijna verdwaalden op het NYPD terrein. Maar gelukkig vonden we de metro weer en gingen we naar Bowling Green, het puntje van Manhattan. Waar we onze laatste foto’s konden maken voor de wedstrijd. Ze zijn heel leuk geworden en vast en zeker later te bewonderen op de A-Eskwadraat site. Maar, of ze goed genoeg waren horen we dus pas woensdag…

Omdat Chicago al om 8 uur begon en het inmiddels al weer laat was, besloten we voor een snelle Amerikaanse hap te gaan; Mc Donalds op Times Square. Waar we geduldig wachtten tot we konden gaan. Een hamburger en een patat later hadden we nog een half uurtje niks te doen waarin Rob S besloot om maar even spontaan een tukje te doen.

Hier splitsten we in twee groepen, Iris en Rob S. besloten een filmpje te pakken, zij vonden de Broadway tickets te duur. Wij gingen samen met Maaike op pad richting Ambassador Theater voor een super awesome show. We hebben alle drie genoten en heel hard gelachen.

Nadat we terug waren in het hostel besloten Maaike en ik (Merle) nog met een groep uit te gaan. We gingen naar een 18+ party, gezien dat niet iedereen in de groep 21 was. Na lang zoeken hadden we de straat gevonden en werden we geconfronteerd met een te lange rij voor het feest, dus besloten we ergens anders een bar op te zoeken. Maar helaas werd er bij iedere bar om ID gevraagd en konden we dus niet gaan feesten. We besloten nog even naar Times square te gaan, om toch nog iets leuks te doen. Rond 2 uur kwamen we aan op Time Square en met uitzondering van de hoeveelheid taxi’s en grote auto’s was het zowat uitgestorven op de wandelpaden, een mooi contrast met overdag! Na lekkere hamburgers en mcflurry’s besloten we de metro terug te pakken om heerlijk naar bed te gaan. Mijn voeten konden deze rust best wel gebruiken!!

Knuffels vanuit de USA!

Merle en Judith.

Na een telronde en een briefing zet het gezelschap zich in beweging richting de T-line om ook die nog een laatste maal te gebruiken. Op de trein worden er nog meningen uitgewisseld met een gehandicapte man en zijn zeer intelligente vrouw (Ja, ze was echt intelligent, no joke). Hij weet ons te vertellen dat MacDonalds goed is voor ontbijt, Burger King voor lunch, en vervolgens een lekker steakhouse voor avondeten. Het houdt hem al jaren gezond! Fast-food is dus zo slecht nog niet…

Na aankomst op de busterminal van Boston begeven we ons richting de Lucky Star bus die ons van Boston naar New York gaat brengen. De busrit zelf verloopt relaxed. Bij instappen is men nog redelijk actief, maar na het instappen valt het grootste gedeelte van het reisgezelschap snel in slaap. Halverwege maakt de bus nog een korte stop bij de Burger King om vervolgens al snel de buitenwijken van de Big Apple binnen te rijden. Na korte tijd stopt de bus, en met een mooie achterwaartse file parkeer beweging komen we aan in New York, Chinatown, waar Cindy en Ines ons op staan te wachten.

Na een korte metro rit komen we aan bij het Hostel in de beruchte wijk Harlem. Het duurt niet lang voordat A-Eskwadraat zich hier heeft gesetteld, en al snel hebben we veel bekijks van de lokale bevolking. Omdat het hostel nog niet klaar is voor onze aankomst maken we een korte tour richting de belangrijke plaatsen rondom het hostel, om vervolgens met z’n allen de kamers te betreden en in te richten.

Het uiteindelijke doel van de dag is om aanwezig te zijn bij de wereld beroemde St. Patrick’s Day Parade die (als zijnde ’s werelds grootste) ieder jaar in New York wordt gehouden. Een korte metro rit en hike te voet verder komen we daar dan ook aan. De parade zelf is een muzikaal spektakel waar veel bij wordt gedanst en gefeest.  Iedereen vermaakte zich prima bij de parade en kon genieten van ouderwets Iers feest. Na de parade is men vrij om te gaan en staan waar men wil.

Een selecte groep onder leiding van niemand minder dan Huub en Ad besluit richting Times Square te lopen om daar koffie te gaan halen. Dit loopt al snel uit in stoppen bij alle bijzonder dingen die worden gezien onderweg (zoals de M&M store). Eenmaal aangekomen op Times Square worden de nodige kiekjes geschoten en plaatjes vastgelegd. De volgende stap is eten, gezien dat het inmiddels al rond 7 uur is. Na een (te) lange wandeling langs verschillende blokken wolkenkrabbers wordt besloten om de metro te nemen richting Chinatown, om daar van de lokale Chinese cuisine gebruik te maken. Dit blijkt een goede zet te zijn. Na wat rondvragen door Ron en Roy komen we uit bij een vrij apart uitziende toko. Gelukkig blijkt het eten wel erg goed te zijn en vertrekken we na een lekkere Chinese maaltijd weer richting het hostel om de spullen te droppen en wederom terug te gaan om St. Patrick’s Day nog eens te vieren.

De metro ’s avonds richting downtown is een stuk minder gezellig als de metro richting downtown overdag. Gelukkig komen we zonder al te veel problemen aan daar waar St. Patrick’s Day gevierd wordt. Het is echter nog een vrij groot probleem geweest om een goede bar/club te vinden om de sfeer te proeven. Uiteindelijk is het wel gelukt en komen we uit bij een leuk tentje, een club met twee verdiepingen. Na enkele drankjes en wat encounters met de lokale dronken Ieren (wat nog lastig was door de harde herrie), en het aanschouwen van een stel zoenende dames, vertrekken we voldaan richting het Hostel. De metro die we nemen is metro D, waardoor we nog een tijdje moeten lopen. Harlem zelf valt op zich wel mee in het donker, zolang er maar normaal wordt gedaan tegen de lokale hangnegers. Vriendelijk knikken en niets zeggen en je komt een heel eind! Daar eenmaal aangekomen wordt snel het piepende stapelbed opgezocht om in slaap te vallen en voor te bereiden op weer een nieuwe dag in Amerika.

Ron & Jasper

Michelle: “Dat is niet aardig”
Hugo: “OOF”
Casper,Rick,Peter: “Waaaah”
Rob schoot overeind in bed.

Op de busreis zijn we een hoop en sneeuw en regen tegengekomen maar eenmaal in New York konden we onze zonnebril weer uit de tas halen . Echt bijzonder is deze stad niet als je door de buitenwijken rijdt: “Het is net Kanaleneiland in het groot!”, aldus Cindy.

New York is een stad met uitdagingen, de eerste uitdaging was om de bagage door de metropoortjes te krijgen.  Je kunt de koffers namelijk niet achter je aan slepen want de poortjes zijn te smal. De volgende uitdaging was het gemis van roltrappen. Hierdoor moesten we een aantal keer onze zware koffer de trap op sjouwen. Het hostel was al snel gevonden en eenmaal onze spullen gedropt te hebben zijn we op weg gegaan naar Downtown om vanalles na te lopen, reserveringen te checken en missies uit te voeren.

Een van de grootste missies deze dag was de missie Metropas. Van half 12 (aankomst) tot 19:00 zijn wij bezig geweest om de passen uit de automaten te toveren. Dit kon namelijk maar per 1 kaartje, wij wilden er 40. Daarnaast moest je zo gepast mogelijk betalen omdat je maar een beperkt bedrag retour kon krijgen. Even geld wisselen bij de “aardige” metroman of –vrouw was een korte droom, daar doen ze namelijk niet echt aan. Met dank aan onze McDonald held en zijn baas hebben we deze missie toch nog binnen 7,5 uur kunnen volbrengen.

Wat we verder hebben gedaan? Buskaarten gekocht, het meisje van het hostel met vragen bestookt, ontbijt voor half 9 geregeld, de omgeving rond het hostel verkend, de plaatselijke supermarkten leeggekocht, NYU bezocht, Courant Institute gelocaliseerd, 2 limousines geprobeerd te regelen bij Hertz (helaas niet gelukt, toch maar die personenauto’s), kennis gemaakt met Elmo en 3 duitsers, contact gehouden met “ons” thuisfront, de aankomsthalte van Lucky Star bezocht en daarmee meteen de weg gevonden in China Town. En als allerlaatste hebben we uitgezocht wat New York nou toch zo bijzonder maakt, we schrijven dit stukje dan ook terwijl we op Times Square zitten. Laat de deelnemers maar komen!!

Kusjes, knuffels en likjes (sorry Peter, helaas zonder stroop)

Cindy en Ines,
Expeditie New York