Natuurkunde

Natuurkunde moest heel vroeg opstaan, namelijk om 5 voor half zeven voor het hostel staan. We gingen namelijk naar Brookhaven National Laboratory (BNL), ergens in het midden van Long Island, en dat deden we met de auto omdat er geen goede ov verbinding is. Tot onze verbazing en verwondering kregen we een gigantische rode SUV, die Hugo met plezier bestuurde. De andere helft van de groep zat in een kleine Nissan, bestuurd door Rob. Na een avontuurlijke route kris kras door New York en een iets minder interessante route over Long Island, waar sommigen nog wat bijgeslapen hebben, kwamen we aan bij een legerbasis. BNL is namelijk gebouwd op een voormalige legerbasis en dat was nog wel te zien. We moesten eerst langs een politiepost voordat we het terrein op konden. Daar aangekomen kregen we een introductiepraatje over wat ze daar allemaal doen, in een mooi zaaltje met chille directeurstoelen en gouden tafels. Ook moesten we een contractje ondertekenen voor de beveiliging. Daarna werden we door twee mensen over het terrein begeleid, door een grappig mannetje met een geel hesje en een wat oudere, bebaarde fysicus. Ten eerste gingen we naar het net nieuwe Nanomaterials lab, waar we een hoeveelheid dure microscopen te zien kregen en werd verteld dat het ook verhuurd werd aan bedrijven die daar gebruik konden maken van de faciliteiten. Daarna gingen we naar de overkant waar de NSLS I was. Dit is een Synchrotron Light Source, waar men met versnelde elektronen elektromagnetische straling (licht) produceert en dat gebruikt voor het onderzoeken van materialen: van eiwitten tot heup protheses en computer chips.  We kwamen daar eerst aan in een soort mini lobby. Waar men uit kon kijken op de kleinste elektronenversneller ring, waar ook de experimenten om heen stonden. Daar stond ook een bordje met “Don’t feed the scientists”. Toen kwam er iemand van de U.S. Department of Commerce die hier samenwerkte met de U.S. Department of Energy. Hij vertelde wat over de organisatie en de bouw van de daarnaast gelegen nieuwe NSLS II, wat een zelfde soort instrument is wat 10.000 keer de intensiteit van de vorige zal produceren. Daarna gingen we de kleine ring bekijken en legde daar het een en ander uit over de experimenten. Tussen al de indrukwekkende instrumenten waren knuffels van Pino en Elmo gestopt. Hierna konden we lunchen, waar we naar toe gingen met de auto en duidelijk werd dat iedereen daar op het terrein met de auto ging lunchen in de cafetaria op het terrein. Het aanbod was uitgebreid en we hebben daar ook goed gebruik van gemaakt. Na de lunch gingen we naar STAR, een van de 4 detectoren van de RHIC (Relativistic Heavy Ion Collider),  een deeltjesversneller zoals in CERN, maar dan iets kleiner. In de detector botsen de twee deeltjesbundels en word gemeten wat er uit de botsing komt. Helaas was er tijdens ons bezoek een experiment aan de gang, waardoor we de detector zelf niet te zien kregen. Deze was vanwege de straling die daarbij vrijkomt afgeschermd met een dikke muur. Wel konden we aan de muur zien hoe groot de detector zelf was, wat best indrukwekkend was aangezien hij meer dan 10 meter breed en hoog is. Bij die muur kregen we wat uitleg over de experimenten van een natuurkundige die er al meer dan 20 jaar werkte, maar helaas was dit niet zo goed te verstaan omdat er nogal veel lawaai was door het experiment. Daarna mochten we even in de controlekamer van de detector rondkijken. Er was niet heel veel te zien, alleen veel computers, maar het was wel vet dat we er zomaar in mochten. Na dit reden we naar een obscuur gebouwtje waar men allerlei natuurkundig onderzoek deden. We bekeken eerst een 15 jaar oude grote elektronenmicroscoop, waar men liet zien wat men daarmee kon. Toen lieten ze wat hoog temperatuur supergeleidende materialen zien, die er uit zagen als simpele metalen plaatjes. Ze zijn dan ook eigenlijk alleen interessant bij zeer koude temperaturen. Daarna gingen we naar een ander experiment. De Molecular Beam Epitaxy, wat uitgelegd werd door een moeilijk verstaanbare, met zwaar Aziatisch accent pratende fysicus, waardoor het niet echt duidelijk werd wat het was, maar vermoeidheid door voorgaande dagen had ook enig effect op  het concentratievermogen. Hierbij was het programma bij Brookhaven afgelopen en gingen we weer op weg naar New York. Onderweg (zowel de heen als de terugweg) konden we handig gebruikmaken van de carpool lane, waar in de drukke spits niemand op reed (Amerikanen rijden blijkbaar allemaal alleen). Na een interessante kijk op de buitenwijken van New York (met name Queens) kwamen we weer bij het verhuurbedrijf aan en konden we weer naar het hostel.

Wiskunde

Wiskunde kon iets langer uitslapen en is naar de City University of New York gegaan. Daar kregen ze eerst een saai praatje van twee studenten en een rondleiding door een gebouw waar elke verdieping precies hetzelfde eruitzag. Daarna konden ze een college over algebraïsche topologie bijwonen, maar het was vrij lastig en veel mensen hadden de voorkennis niet, dus de meesten zijn na de eerste helft weggegaan. Deze groep is tijdens de tweede helft nog met die 2 studenten naar een hangplek gegaan waar ze heel veel blackboards en whiteboards hadden. Daar hebben ze nog een wiskundig probleem bedacht en samen met de studenten opgelost. Dat was het einde van het programma, maar ze hebben eerst nog met z’n allen de New York public library bezocht, de grootste bibliotheek van Amerika. Hierna is iedereen in groepjes hun eigen weg gegaan.

Informatica en Informatiekunde

De informatici en informatiekundigen begonnen hun dag op Colombia University, op loopafstand van het hostel en kregen daar een kijkje in het Graphics and Userinterface lab. Waar men demonstraties kreeg van augmented reality. Een voorbeeld is dat men met een 3d bril op een balletje kon projecteren op een plaat die men vast had en die reageert op hoe je de plaat vasthoudt.  Wat over het algemeen men erg gaaf vond. Hierna hadden ze vrij van 12 tot 15 uur. Sommigen gingen naar het Museum of Modern Art, anderen lunchen en naar het hostel. Daarna had men afgesproken op bij NYU (New York University) in het zuiden van Manhattan. Dit programma was door Ad (een van de meegaande leraren) geregeld. Hier ging men naar een lab waar men aan motion capture en gezichtherkenning werkt.  De demonstratie van de gezichtsherkenning ging een beetje stroef. De gezichtherkenning werkte niet helemaal vlekkeloos. Maar men vond het zeker interessant. Hierna was het programma afgelopen en ging men weer naar het hostel.

’s Avonds kwamen we weer met zijn allen bij elkaar om ons laatste avondmaal op kosten van de commissie te nuttigen in een Ierse pub niet ver van het hostel. De commissie is uitvoerig bedankt voor de goede organisatie van de reis. We hadden de afgelopen dagen voor elk commissielid 8 ansichtkaarten beschreven door 4 mensen per kaart waarin we ze bedankten. Ook kregen ze nog een koffiebeker als cadeautje. Ook de ehbo’ers en docenten werden nog bedankt. Na het eten bleven veel mensen nog een beetje hangen en langzaam ging iedereen naar het hostel.  We zijn niet met zijn allen uitgegaan omdat dit lastig is met mensen die nog geen  21 zijn, wel is er nog een feestje gehouden in de keuken van het hostel. Een aantal mensen hadden vodka en smirnoff ice gekocht en toen iedereen aardig wat op had is er nog Wannabe van de Spice Girls gezongen, wat iedereen nog verbazingwekkend goed kende.

Daarna was het tijd voor de laatste nacht in het hostel, schijnbaar met veel gesnurk.

Maarten en Aron

Ondanks dat sommige commissieleden de reisblues hebben omdat de reis bijna is afgelopen, konden wij  vannacht al vol trots bovenop Rockefeller Center staan en terug kijken op een tot nu toe geslaagde reis.

De reisquotes zijn zich ook al aan het opstapelen, hier volgt een selectie:

Rob: “Misschien moeten we de machinist… nee de piloot… nee de,,, hoe heet zo’n ding op een schip.?”

Michelle tegen Peter terwijl zijn tafel onder het gesmolten ijs ligt: “Ja ik wilde al zeggen dat er een gat in je ijsje zat maar ik dacht ik wacht even.”

Rick: “Ik faal”
Peter: “Dat zeiden we 5 minuten geleden ook al”

Niet alleen de verbale dingen zijn af en toe hilarisch. Ook sommige acties kunnen niet weggelaten worden uit deze blog. Zo is Cindy ons dagelijks vermaak als ze op haar bed moet klimmen. (het zijn stapelbedden en ze slaapt boven). Zelfs het afdalen lijkt bij haar af en toe wat moeizaam te gaan. Ook Peter had wat moeilijkheden om met zijn slaperige kop zijn bed uit te springen. Hij vond het namelijk nodig om de kast mee te trekken zodat deze bijna op het hoofd van Rob terecht kwam. Een ander punt is de wekker van Ines, iedereen wordt namelijk wakker van de herrie, behalve Ines zelf. Gelukkig biedt Peter zijn wekker een uitkomst, want het geluid van kuikens maakt toch iedereen vrolijk .

Omdat ook wij er morgen weer vroeg uit moeten op de deelnemers te briefen sluiten we de blog af met een mooie foto .

De reiscommissie op Rockefeller Center

Zodra we buiten stonden om te vertrekken, kwamen we al snel tot de conclusie dat waar ter wereld je ook bent, maandagochtenden altijd zuigen; acht uur ‘s morgens, mistig, ijskoud, donker én het regende pijpenstelen. Jep, zélfs in New York ontkom je er niet aan.

Het Courant Institute bevind zich in Lower Manhattan.Toen we er na een natte reis eenmaal aankwamen en naar binnen konden, werden we ook nog eens verrast door een spontane sneeuwbui. Jazeker, na de verschroeiende hitte van vrijdag, de ijzige koude van zaterdag en de bakken regen en mist van vandaag, is de enige weeromstandigheid die we nu nog niet gehad hebben hagel. We hopen dat niet meer tegen te komen hier in New York.

Op het Courant Institute werden we ontvangen door professor Cappelle; een ‘American-size’, grijzende man, inclusief baret. Na een heerlijk ontbijt, verzorgd door de universiteit, kregen we een viertal korte lezingen van een aantal gerenommeerde professoren. Hieraan vooraf ging een inleiding over het departement en haar geschiedenis, wat werd opgevolgd met 1 van de 4 lezingen over hun onderzoek naar mesh simulaties. Dit project, in samenwerking met NASA, is bedoeld om bijvoorbeeld de gevolgen van een tsunami te berekenen. Vervolgens werd er een presentatie gegeven over “globel sea level change”, “fast algorithms and computational physics” en tenslotte “computation of blood flow within three dimensional images of the heart”. Erg brede, vaak praktische, maar vooral interessant onderwerpen (voor het meerendeel). Een aantal anderen onder ons hadden na alle zeer vermoeiende dagen moeite om het te kunnen volgen en daarbij hun ogen open te houden (lees o.a. Marten). Gelukkig waren sommige mede-studenten bereid om zo nu en dan een por uit te delen zodat men tenminste wakker bleef.

Deze lezingen werden vervolgend met een uitgebreide lunch verzorgd door het Courant Institute. Tijdens de lunch was het belangrijkste gespreksonderwerp het A-Eskwadraatgetal. Na de lunch werd informatica afgesplitst van natuurkunde + wiskunde.
Informatica ging naar het ITP (http://itp.nyu.edu/itp/). Dit is Tisch School of the Arts. ITP kun je in Nederland vergelijken met een hogeschool voor de kunsten. Op ITP werden wij ontvangen door Tom Igoe, een van de oprichters van het Arduino platform (http://www.arduino.cc/). Tom gaf ons een rondleiding over de (toch wel aparte) school. We kregen het idee dat we terecht kwamen in een middelbare school technieklokaal, alleen dan ook gemixt met wat elektronica. Daarnaast was het niveau natuurlijk wel wat hoger dan op het middelbaar onderwijs. Alle gangen/paden/hoeken stonden vol met projecten, waarvan sommige ook nog lopende waren. Hij liet ons ook hun “shop” zien. Dit was een werkplaats waar men kon solderen, knutselen, zagen enzovoort.

Na de rondleiding gingen we praten met studenten. Ook werden er presentaties over en weer gegeven. Hun presentaties gingen vooral over persoonlijke projecten. Een dame liet er een aantal zien vanaf haar portfolio website (haar portfolio is te vinden http://www.adimarom.com/ , hier staan best interessante projecten op, waaronder zeer aparte schoenen). Verder kregen we er nog een aantal presentaties/projecten te zien, waaronder een “monkey-tracking-device” en een gaaf project over projecteren op ballonnen (te vinden op http://www.runemadsen.com/). Van onze kant werd gepresenteerd door Rick (over Utrecht stad/universiteit), Christian en Marten (over Physical Computing op de UU en ons softwareproject) en Ad (over Datamining). Hierna waren de informatici vrij.

Terugkomend op de andere studies. Het informatiekunde programma ging naar het Stevens Institute in New Jersey, op een private land van de Stevens family. Informatiekunde had het bij dit prestigieuze instituut zeer naar hun zin, inclusief een goed ontbijt en lunch, zover we de verhalen mochten geloven. Onder andere Donald Lombardi Tal Ben-Zvi hielden een praatje, waarbij de laatste ook een rondleiding gaf. Ook hebben ze wat fraternity houses (Amerikaanse studentenvereniging) bekeken wat men zeer gaaf vond!
Natuurkunde en Wiskunde hadden s’middags (toen informatica naar ITP ging) een cool programma over lasers, wat volgens de verhalen ook zeer interessant was. Een aantal hebben daarna nog het mathlab of een wiskunde colloquium bezocht.

Na ons informatica programma ging Christian s’avonds samen met Dafne, Hasse, Lianne en Julian naar de opera Queen of Spades van Tchaikovsky in het Metropolitan Opera house. Marten ging samen met Michelle, Rick, Iris, Maarten en Nick naar een soulfood restaurant in Harlem die Michelle gevonden had in de lonely planet. Hier hebben we lekker, en niet te duur gegeten, alleen waren we er nog steeds niet achter wat soulfood nou echt inhield. Daarna gingen wij naar het hostel om daar gezellig te praten en daarna te gaan slapen.

Veel groetjes vanuit New York,

Christian en Marten

Met z’n dertigen zaten we helemaal achter in de kerk, waar we door de leadzangeres welkom werden onthaald voor de dienst. Deze mooie gelegenheid werd uiteraard aangegerepen om aan te tonen dat het woord van God over de hele wereld reikt, terwijl we daar zo mogelijk als de meest heidense groep ooit zaten. We wisten dan eigenlijk ook niet zo goed wat we moesten doen, en stonden maar gewoon op als iedereen opstond, zongen (vals) als iedereen (vals) zong, en baden wanneer iedereen bad (ogen dicht en snaveltjes toe!).

De gospelkerk was dan misschien niet zo uitbundig als je in de films ziet, maar hanteerde wel een casual relationship met de Lord. Niet alleen was God good, niet eens slechts great, maar zelfs awesome! De dienstleiders en het mannenkoor zongen uit volle borst mee met de jazzy liederen die in de boeken in elk kerkbankje te vinden waren. De toespraak van de preacher maakte maar al te duidelijk dat alle lijden van de kerkgangers kon worden overkomen met geloof in Jezus, of men nou financieël, fysiek of spiritueel in de problemen zat. Deze boodschap werd ontvangen met luid Amen! en Hallelujah! van de kerkgangers, en zo verliet iedereen weer geïnspireerd het gebedshuis die ochtend. De rest van de ochtend stond vrij in het programma, en dus vertrokken in alle windrichtingen groepjes studenten om nog wat cultuur op te snuiven.

Wij maakten van deze mogelijkheid gebruik om het American Museum of Natural History te bezoeken, waar we dankzij onze CityPass ook nog eens een door Whoopi Goldberg ingesproken planetariumshow mochten bezoeken. Het was voor sommigen wel lastig om de ogen open te houden terwijl we achterovergeleund naar een sterrenhemel staarden (wat ook niet overal lukte). Daarnaast kregen we niet veel te horen wat wij pientere studentjes niet al wisten, dus al met al wist Whoopi ons niet te boeien.

Het vervolg van het bezoek was echter wel de moeite waard; de tentoonstellingen omvatten onder anderen de vorming van de aarde, de verschillende volkeren van de wereld en opgezette dinosaurusresten. Er was dus voldoende imponerends te bezichtigen en in de korte tijd die we hadden hebben we daar ook ons best op gedaan, maar niet alles kwam nog even goed binnen. Gelukkig hoefden we daarna even niet meer na te denken, omdat we zouden gaan fietsen in Central Park!

Om half drie verzamelden we op Columbus Circle om met z’n allen over Broadway richting Times Square te wandelen. Ergens in een zijstraat kregen we huurfietsen in allerlei soorten, maten en kleuren aangereikt door de gezellige plaatselijke fietsenboer – en even onwennig als het weer was, werden we het verkeer rond Times Square ingestuurd. Met taxi’s overal en bijna onzichtbare borden besloten we het hele eind naar Central Park tegen de rijrichting in te fietsen, voordat we eindelijk een brede strook glad asfalt voor onszelf kregen.

Eenmaal in Central Park bleek dat we alleen concurrentie te duchten hadden van paardentaxi’s en hardlopers, dus namen we met onze oerhollandse fietsvaardigheden zonder helm heel het park in beslag. Een paar zonderlingen deelden zelfs een tandem en moesten in het heuvelachtige landschap afstappen om de Great Hill te trotseren. Hier en daar kwam een ketting vast te zitten of werd een helling iets te snel afgeroetsjt, maar gelukkig raakte er niemand gewond. De tocht heeft een paar hele mooie filmpjes en foto’s opgeleverd, dus kijk daar maar naar uit de komende weken!

Uiteindelijk, om kwart voor zes, stonden we met z’n allen weer bij de fietsenboer, die zo verstandig was om ook een hypergezonde smoothiebar in z’n pand te houden. Toen iedereen nog van z’n vitamientjes aan het genieten was, kregen we te horen dat we weer vrijgelaten werden, en morgen weer vroeg uit de veren moesten. Dat weerhield ons er niet van om af te reizen naar Little Italy voor de broodnodige variatie in ons eetpatroon!

Na de inmiddels routine geworden veel te lange metrorit en wandeling door Chinatown belandden we in een klein Italiaans eettentje, waar de inrichting mooi was en de bediening klunzig maar behulpzaam. Pizza stond verrassend genoeg niet op het menu, maar we wisten ons te behelpen met grote borden smakelijke pasta. De rest van de avond bestond uit gezellig slap lullen, pitchers cola leegdrinken met zo’n elf lui (vanuit ons perspectief) en het moeizame terugwandelen naar de Subway waar we vandaan kwamen.

We kregen nog wel een hindernis op ons pad; de metro waar we in zaten besloot vrij arbitrair een zestal stations over te slaan, waaronder de onze. We moesten dus om thuis te komen nog even twaalf blocks door het pittoreske Harlem by night wandelen, wat dan geen pretje was, maar eigenlijk reuze meeviel ten opzichte van onze verwachtingen van allerhande straatschavuiten met kwade bedoelingen.

Bij het hostel aangekomen vielen er al een aantal mensen (voornamelijk reiscommissieleden) meteen uitgeput in hun bedje, terwijl de rest nog een beetje ging chillen op de kamer. Daar bevinden we ons nu, dus beschouwen we dit als het eind van onze dag! Bedankt voor het lezen en tot over een paar dagen terug in ons kouwe kikkerlandje!

Groetings,

Iris Renckens en Nick Roumimper

We werden warm verwelkomd door onze enigszins Nederlands sprekende contactpersoon aan de City College, een hoogleraar aan deze universiteit en een luxe buffet van bagels, donuts, croissants en… FRUIT! Vooral aan dat laatste hadden de meesten van ons wel behoefte na een week Amerika. (Wat niet wegneemt dat we ook hebben genoten van de andere lekkernijen die ons aan werden geboden.)

Nu onze fysieke honger gestild was, werd ook onze intellectuele honger gestild met maar liefst vijf achtereenvolgende lezingen van diverse hoogleraren van het City College. Iedere lezing duurde zo’n dertig minuten. De lezingen waren niet moeilijk te volgen en behandelden meestal een toepassing van wiskunde.

De eerste lezing had als onderwerp de speltheorie. Er werd ons een verhaal verteld over Joodse ‘wetten’ (of regels) die werden opgesteld tussen 100 en 300 AD. In deze regels werd onder andere vastgelegd hoe een eigendom moet worden verdeeld over verschillende bieders. Zo werd geschetst hoe het begrip van de nucleolus is ontdekt, wat een verdelingsmethode is bij dit soort problemen.

De tweede lezing was wat toegepaster dan de eerste en ging over het vinden van patronen in de signalen die onze hersenneuronen onderling naar elkaar versturen. Hier komt veel statistiek bij van te pas. Helaas werd ons hier niet het fijne van uitgelegd en ging de lezing meer over wat er reeds bekend is in de neurologie en wat voor soort patronen zouden kunnen worden aangetroffen (zoals het belang van de volgorde waarin signalen worden verstuurd, de sterkte ervan en gelijktijdigheid van meerdere signalen).

In de derde lezing ging de orator in op een meer abstract onderwerp, namelijk de zogenaamde Truchet tilings. Hierbij wordt het vlak gevuld met twee verschillende tegels, die elkaars gespiegelde zijn. Bij deze opvulling ontstaan in het vlak aaneengesloten krommen, waarvan de hoogleraar onderzocht wat de kans is dat ze gesloten zijn.

Na dit abstractere probleem kregen wij weer een praktisch probleem voorgesteld. Een wiskundige zette zijn onderzoek uiteen, wat ging over het dichtslibben van bloedvaten door ophoping van cholesterol. Hij ging uitgebreid in op de biologische mechanismen (biofysica) hierachter, maar kwam helaas niet aan de gebruikte wiskunde (met name statistiek) toe.

Tenslotte kwam de directeur van het masterprogramma van de City College ons een voordracht geven over het ‘3x + 1’-probleem (ook wel Collatz probleem). Deze heerlijk verstrooide professor deed een mogelijke aanpak van dit onopgeloste probleem voor en liet ons zien dat het te reduceren is tot een ander, uiteraard ook onopgelost, probleem.

Na iedere lezing was er de mogelijkheid om een gesprekje te voeren met de aanwezige professoren en studenten. Sommige van onze studenten bleven nog lunchen in de City College lunchroom, terwijl anderen direct naar Columbus Circle vertrokken om Manhattan te bezichtigen.

De niet-wiskundigen onder ons trokken hun eigen plan en splitsten zich op om verschillende bezienswaardigheden te bewonderen. Een aantal mensen bezocht het Museum of Modern Arts, waar, naast vrij abstracte kunst, ook schilderijen van Picasso, van Gogh en Mondriaan tentoongesteld waren. Een andere groep (waaronder ondergetekenden) deed de High Line aan: Een vervallen, bovengrondse spoorweg die omgebouwd was tot een voetbad en een mooi uitzicht bood over de straten van NYC.

Rond het middaguur struinden enkelen over Washington Square, alwaar Ad en Jan-Willem een potje schaak gespeeld hadden tegen een lokale schaakmeester om $2 per potje. 4 dollar lichter verlieten ze het plein.

Na deze gescheiden activiteiten werd de groep weer verenigd tijdens de Circle Line Cruise, een boottocht langs Manhattan waarbij ook het Vrijheidsbeeld werd aangedaan.

Na de boottocht trok ieder weer zijn eigen weg. Enkelen bezochten het Metropolitan Museum of Art. Velen kwamen per ongeluk of expres toch weer uit op het nog immer onwerkelijk ogende Times Square. ’s Avonds en ’s nachts bleef het nog lang onrustig in de straten van New York, ook omdat Maarten van V. de drankgrens van 21 jaar deze nacht overschreden had. Maarten, nog gefeliciteerd!

Opmerkingen en weetjes:

-          Metro in NY is gaaf en snel, dus ideaal (als het meezit)

-          Verkeerslichten worden bij voorkeur door voetgangers genegeerd, een traditie waar de gemiddelde a-eskwadrater zich snel aan aan heeft gepast. Als er dan al gestopt wordt voor aanstormende yellow caps en SUV’s, dan is dit midden op de straat.

-          Wisselgeld (in de vorm van muntjes) is irritant, je betaalt immers alles met briefjes. Inmiddels heeft dan ook vrijwel iedereen een portemonnee met een massa die een vrijwel exacte benadering is van die van JE MOEDER! een doorsnee reiskoffer.

Jan-Willem & Lars

Michelle: “Dat is niet aardig”
Hugo: “OOF”
Casper,Rick,Peter: “Waaaah”
Rob schoot overeind in bed.

Op de busreis zijn we een hoop en sneeuw en regen tegengekomen maar eenmaal in New York konden we onze zonnebril weer uit de tas halen . Echt bijzonder is deze stad niet als je door de buitenwijken rijdt: “Het is net Kanaleneiland in het groot!”, aldus Cindy.

New York is een stad met uitdagingen, de eerste uitdaging was om de bagage door de metropoortjes te krijgen.  Je kunt de koffers namelijk niet achter je aan slepen want de poortjes zijn te smal. De volgende uitdaging was het gemis van roltrappen. Hierdoor moesten we een aantal keer onze zware koffer de trap op sjouwen. Het hostel was al snel gevonden en eenmaal onze spullen gedropt te hebben zijn we op weg gegaan naar Downtown om vanalles na te lopen, reserveringen te checken en missies uit te voeren.

Een van de grootste missies deze dag was de missie Metropas. Van half 12 (aankomst) tot 19:00 zijn wij bezig geweest om de passen uit de automaten te toveren. Dit kon namelijk maar per 1 kaartje, wij wilden er 40. Daarnaast moest je zo gepast mogelijk betalen omdat je maar een beperkt bedrag retour kon krijgen. Even geld wisselen bij de “aardige” metroman of –vrouw was een korte droom, daar doen ze namelijk niet echt aan. Met dank aan onze McDonald held en zijn baas hebben we deze missie toch nog binnen 7,5 uur kunnen volbrengen.

Wat we verder hebben gedaan? Buskaarten gekocht, het meisje van het hostel met vragen bestookt, ontbijt voor half 9 geregeld, de omgeving rond het hostel verkend, de plaatselijke supermarkten leeggekocht, NYU bezocht, Courant Institute gelocaliseerd, 2 limousines geprobeerd te regelen bij Hertz (helaas niet gelukt, toch maar die personenauto’s), kennis gemaakt met Elmo en 3 duitsers, contact gehouden met “ons” thuisfront, de aankomsthalte van Lucky Star bezocht en daarmee meteen de weg gevonden in China Town. En als allerlaatste hebben we uitgezocht wat New York nou toch zo bijzonder maakt, we schrijven dit stukje dan ook terwijl we op Times Square zitten. Laat de deelnemers maar komen!!

Kusjes, knuffels en likjes (sorry Peter, helaas zonder stroop)

Cindy en Ines,
Expeditie New York

Zondag 13 maart beloofde een mooie dag te worden. Allereerst was (de mannelijke) ondertekende jarig, maar ook stond er een mooi programma gepland. Na eerst goed ontbeten te hebben met broodjes, eieren en een tulband, gingen we om 9:00 uur richting het oudste honkbalstadion van de wereld, Fenway Park. Terwijl we door de straten van Fenway liepen, dook vanuit het niets het stadion op, dat subtiel verwerkt was in het midden van een arbeiderswijk. Eerst brachten we een bezoekje aan de indrukwekkende fanshop (1-0)*, waar menigeen een souvenier aanschafte ter herinnering aan ons favoriete rode-sokkenteam. Vervolgens was het tijd voor de rondleiding waar een enthousiaste vrouw ons van alles vertelde over het in 1902 gebouwde stadion en ons ondertussen een spoedcursus gaf over de sportgeschiedenis van de Boston Red Sox, waarbij ze ons meerdere malen zeer duidelijk maakte dat haar team toch echt wel de beste is (en niet die gasten uit New York). We namen uiteraard een kijkje op het veld, de Wall of Fame (1-1), the Green Monster (1-2) en eindigden op zeer comfortabele, donkerblauwe stoeltjes (1-3), die er al vanaf het begin bleken te staan. Na geleerd te hebben over een legendarische honkslag tegen de gele “foul”-paal, de onbegrijpelijke transfer van Boston’s grootste honkbalheld naar de Yankees en een slapende Yankee-fan, die fan werd van de Red Sox na bewusteloos te zijn geslagen door de (nog steeds) verste homerun in Fenway Park, was het tijd om te lunchen in een van de vele sportsbars in de buurt.

Na de lunch konden we onze beta-kennis weer opgraven voor het Science Museum. De reiscommissie had voor ons een (voor sommige) misselijk makende, maar wel coole “ride simulation” in petto, waarbij het scherm zo groot was dat het je hele gezichtsveld vulde en werkelijk de indruk had dat je je in een achtbaan begaf. Ook hadden ze kaarten geregeld voor een presentatie in het Planetarium, waar we, zittende in een relaxte stoel, een vette presentatie over ‘Cosmic collisions’ konden bekijken. Daarnaast was er nog genoeg te zien in het museum: er waren overal experimentjes gestald waar wiskunde, natuurkunde en andere bèta-vakgebieden op een begrijpelijke manier werden uitgelegd. Zo beelden knikkers een normaalverdeling uit, liep een treintje over de Möbius-band en kon je een aluminiumring de lucht in schieten met behulp van een condensator en een elektromagneet. De middag werd afgesloten met een indrukwekkende voorstelling waar het begrip elektriciteit werd uitgelegd met behulp van verschillende opstellingen. De show eindigde met een supervette muziekvoorstelling, die gecreëerd werd door een Tesla-spoel die op verschillende toonfrequenties de stroom kon laten doorslaan.

Tenslotte was het tijd voor iedereen om een leuke eetgelegenheid te zoeken en er nog een gezellige avond van te maken. Ondergetekenden eindigden met Gijs en Jeemijn in een gezellig grillrestaurant, waar de serveerster uitvoerig werd ondergevraagd over Amerika. Kortom, het was een geslaagde dag!

Hannah Tops & Stephan Wolbers (a.k.a. het Secretaris-team)

* Zondag 13 maart was ook de dag dat de favoriete teams van ondergetekenden (lees: Willem II – Ajax) tegen elkaar moesten spelen, vandaar dat we de tussenstand op het betreffende moment erbij hebben gezet.

Maar goed, tijd voor het eerste ontbijt. Om kwart over 9 konden we in de kamer van de reiscommissie ons ontbijt halen. We waren erg benieuwd wat we zouden krijgen, want veel anders dan een donut of een muffin kon het volgens ons toch niet echt zijn, gegeven het aantal donutzaken per straat. We werden echter blij verrast toen bleek dat er verse broodjes en normaal beleg (lees ham en kaas) waren geregeld. Dit allen gehaald bij een Braziliaanse bakker in de buurt van het hostel, met wie de (voor alle betrokken partijen)  gunstige deal gesloten is  dat hij ook de rest van de week ons ontbijt levert.

Na het ontbijt was het meteen vertrekken met de metro naar onze eerste officiële bezichtiging in Amerika. Dit was het Bunker Hill Monument, een soort obelisk ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de slag om Bunker Hill (1775). Hier aangekomen werd er eerst even door iedereen gezongen voor Pepijn die vandaag de respectabele leeftijd van 20 jaar heeft bereikt. Gefeliciteerd dus! De reiscommissie beweerde een kadootje gekocht te hebben, maar was die ‘vergeten’ mee te nemen. Gelukkig bood een gratis verkregen welkomsttaart van onze Braziliaanse vriend uitkomst.  Deze taart zou, zo beweerde de commissie, speciaal voor Pepijn besteld zijn, al deed de tekst “welcome to America” op de taart iets anders vermoeden. Na het taart eten kregen we de kans om de obelisk te beklimmen en te genieten van het uitzicht over Boston. Het traplopen leverde naderhand echter veel geklaag over opkomende krampen en trillende knieen op. 294 treden is immers ook een hele prestatie voor de gemiddelde beta-student.

Na dit eerste monument zijn we te voet verdergegaan over het zogenaamde ‘Freedom Trail’. Dit is letterlijk een rode lijn door heel Boston langs allemaal historisch relevante plekken. We kwamen ondermeer langs het schip de U.S.S. Constitution, het oudste oorlogschip van de marine (1797). Na nog een stuk gezamenlijk gelopen te hebben, kregen we de mogelijkheid om ons eigen plan te trekken. Voor ons betekende dit dat we samen met Pepijn, Nick, Merle, Cindy, Judith, Iris en Roy het centrum van Boston zijn gaan verkennen om een beetje de sfeer van de stad te proeven.

Natuurlijk moesten de dames, tot grote ontsteltenis van de heren, bij de eerste de beste grote kledingzaak (in dit geval de h&m) naar binnen. Het waren echter de dames die uiteindelijk de heren naar buiten moesten slepen. De toon was gezet, het werd dus winkelen.

Na veel geslenter sloeg de hongerklop toe en werd het dus tijd voor een welverdiende versnapering.

De eerste hot dog in Amerika is dan nu ook een wapenfeit. Om de bijbehorende dorst te lessen zijn we in een Irish pub gaan zitten. Deze pub was al geheel versiert in de sfeer van St. Patricks Day (een aankomende feestdag die we uitgebreid gaan vieren in New York). Het was hier dan ook erg gezellig en we zijn hier dan ook gebleven voor het avondeten.

Na het eten zijn we weer richting het hostel vertrokken, een voet- en metroreis van ongeveer een uur. Het was ongeveer 21.00 uur toen we daar weer aankwamen. Hoewel er eerder op de dag nog ambitieuze plannen waren om ’s avonds nog wat te gaan drinken in een kroeg, bleek dit op dit moment iets te veel van het goede te zijn. Een combinatie van weinig slaap, ander ritme, veel lopen en het vooruitzicht van een aankomende korte nacht (zomertijd gaat in en de wekker gaat om 7.30) heeft ons doen besluiten dat het beter was het hostel niet meer te verlaten. We hadden  dan ook lekker de tijd om dit verslag te typen. De eerste volle dag in Boston is voorbij, straks oogjes dicht en snaveltjes toe. Op naar dag 3!

 Kusjes en knuffels,

 Maaike & Rob S.

Tot snel,

Michelle en Casper